Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z październik, 2012

Serce dla Serca

Czasem spotykamy na naszej drodze Istoty o tak pięknym sercu, że dech zapiera. To, co od nich emanuje, nie jest zwyczajną  energią, lecz rodzajem wyzwania do zwiększania swojej aktywności w zakresie wypowiadania, nazywania tych doznań po imieniu. Poniższy tekst jest moim wczorajszym podziękowaniem za zaprosznie do tańca przepięknych wizualnych ekspresji.     Jesteś kwiatem Ulotnym i nieprzemijającym zarazem Jesteś myślą Pachnącą, o wielu płatkach Jesteś wiatrem Porywającym nasionko Które rozpostarło swoje skrzydła I poniesione ich szelestem Dotarło tam, gdzie się rodzi nowy raj. Twe serce jest tym miejscem. Otulone   delikatną wrażliwością, Miłością gra, Porywając do tańca Niekończący się zachwyt. Namalowany dar uśmiechu Radości wyrażonej nutką Ona Ci gra do walca. Tańcz piękna Nimfo, Tańcz swoje życie Zatracając się w chwili natchnienia Wyrażonej potęgą możliwości W niej zawartych. Tańcz taniec ...

Wejść w Ciszę...

To przepiękna refleksja Ani Bogusz-Dobrowolskiej z oddziaływania leśnej natury na samoświadomość i percepcję współodczuwania ciszy.  Oto fragment: .....Las, jak na każdą żywą istotę przystało, wszedł w rezonans z naszymi słowami i myślami, bowiem to, co działo się w tle, było najpiękniejszym zabiegiem terapeutycznym, jaki kiedykolwiek w życiu otrzymałam. Przypuszczam zresztą, że nie tylko ja... Czułam, jakby ten las wyciągał ze mnie cały chaos, który jeszcze pozostał pomimo tylu dni wyciszenia i medytacji. Czułam, że On robi we mnie miejsce na coś, co mimo wszelkich pozorów, nie było moim udziałem od lat - na wielką, spontaniczną, bąbelkującą  radość. A wraz z tą radością, która nieśmiało zaczęła tańczyć w moim sercu, pojawiła się jasność myśli, precyzyjne określenie celów, poczucie bezpieczeństwa i pewność, co do Drogi, którą wędruję. A Siostrzyczki brzozy stojące wokół polany, dopowiedziały swoje... Źródło i cały artykuł: http://jagathon8.blogspot.com.br...

Marzenia malutkiego żołnierzyka.

Pewnego razu malutki żołnierzyk zapragnął być największym dowódcą świata. Jak mam to zrobić? - pomyślał.   Jeżeli będę najodważniejszy ze wszystkich, na pewno mnie zauważą i szybko stanę się sławny. Wtedy z pewnością zostanę wielkim dowódcą. Te marzenia przychodziły do niego każdej nocy. Pewnego poranka, kiedy jako młody żołnierz stanął w szeregi kompanii, jakoś nie potrafił demonstrować tej odwagi. Wręcz odwrotnie. Stale go coś odrzucało od tego wojskowego kramu. Coś mu nie pasowało w tym temacie. Ale nie potrafił, nie umiał znaleźć przyczyny swoich reakcji. Kolejnej nocy, kiedy ponownie wróciły sny o potędze, zdenerwował się i powiedział: Chwileczkę, czy ja tego tak naprawdę chcę? To dlaczego każdego ranka dręczą mnie wątpliwości? Mam dosyć tej rozbierzności. Niech zapanuje ład. Porządek myśli. Jedności działań. Niech mnie prowadzi PRAWDA. I w tym momencie padło to najważniejsze słowo jego życia. W tym momencie zebrały się wszystkie energie i moce, by zarządzać dalszymi dz...