Zmiana

Czasem spotykamy na naszej drodze Istoty o tak pięknym sercu, że dech zapiera. To, co od nich emanuje, nie jest zwyczajną  energią, lecz rodzajem wyzwania do zwiększania swojej aktywności w zakresie wypowiadania, nazywania tych doznań po imieniu. Poniższy tekst jest moim wczorajszym podziękowaniem za zaprosznie do tańca przepięknych wizualnych ekspresji.     Jesteś kwiatem Ulotnym i nieprzemijającym zarazem Jesteś myślą Pachnącą, o wielu płatkach Jesteś wiatrem Porywającym nasionko Które rozpostarło swoje skrzydła I poniesione ich szelestem Dotarło tam, gdzie się rodzi nowy raj. Twe serce jest tym miejscem. Otulone   delikatną wrażliwością, Miłością gra, Porywając do tańca Niekończący się zachwyt. Namalowany dar uśmiechu Radości wyrażonej nutką Ona Ci gra do walca. Tańcz piękna Nimfo, Tańcz swoje życie Zatracając się w chwili natchnienia Wyrażonej potęgą możliwości W niej zawartych. Tańcz taniec ...

NAJMNIEJSZY UŚMIECH NA USTACH.... Rozwesela serce Podtrzymuje dobry humor Pielęgnuje pokuj duszy Dodaje powabu twarzy Nasuwa łagodne myśli Daje natchnienia do dobrych czynów. UŚMIECHAJ SIĘ DO SIEBIE... ...tak długo aż zauważysz, że ponurość i surowość ustępują z twojej duszy. A POTEM: WYJDŹ Z DOMU... ...aby rozlewać własny uśmiech na innych. UŚMIECH TWEJ TWARZY... Może zjednać dla ciebie całe zastępy oddanych przyjaciół. A W KOŃCU: UŚMIECHNIJ SIĘ TAKŻE DO BOGA.... Usmiecham sie do was, kochani, cytujac fragment "Apostolstwo wesela z usmiechem na twarzy", napisany przez JP II

Autorką obrazu "Ptasia dyskusja" jest malarka Basia Głombik. Zainspirowana wierszem swojego przyjaciela, Krzysztofa, Basia poczula pragnienie namalowania go. Tak w ciagu kilku wieczornych godzin powstała ta piekna inspirujaca praca. Ptasia Dyskusja Dyskutował ptak na drzewie, o cudownym ptasim śpiewie. Wtem dyskusję wiatr usłyszał gałęziami zakołysał. Jak to ptaku tak wypada, stroszyć Dziubek do sąsiada. Twój śpiew piękny, nie zaprzeczę, lecz nie jeden na tym świecie. Ptak oniemiał, wiatru słowa, zakończyła się rozmowa. Kto to widział, nie do wiary, że odezwał wiatr się stary. Ciągle szumiał, coś szeleścił, nagle wszystkim wnet obwieścił. I tak w lesie jest afera, że wiatr ptakiem poniewiera. Bo się nie zna na muzyce, trudno wietrze takie życie. Ty kołyszesz gałęziami, a ptak śpiewa między nami. Każdy w życiu ma talenty, trzeba tylko dać zachęty. Bo jesteśmy wszyscy cudni, ptak, i wiatr, i woda w studni. Wiersz napisal Krzysztof  http://www.krzysztof.it/ Galeria ob...

Wierze w ISTNIENIE W piekno zycia i prezenty codziennosci Wierze w siebie jako boska istote budujaca potege dobra. Usmiecham sie do kropelki wody Ktora jestem W oceanie jednosci istnien Usmiecham sie do swiadomosci bycia Taka, jaka sie codziennie kreuje Kochajaca, dzielaca sie miloscia Wysylajaca swiatu swiatlo mocy Zdobywanej kazdego poranka W promieniach switu W swiergocie ptakow W barwach zycia W swiadomosci bycia ISTNIENIEM W JEDNOSCI WSZECHSWIATA

Skladam ci uklon, o pani Ziemio, z najgoretszym szacunkiem i wdziecznoscia za twa cierpliwosc i dobroc dla ludzkosci twoich mieszkancow, twoich dzieci. Nigdy nie utracilas kontroli, choc bywaly momenty, ze potrzebna ci byla pomoc galaktycznych sprzymierzencow. Laczymy sie, ktorzy kochamy, w lancuchu globalnej medytacji by dac ci nasza milosc. My, producenci milosci, zrzeszamy sie, chcemy ci ja dawac nieustannie. Czcimy cie Ziemio modlitwa bez tekstu, modlitwa ciszy plynacej z naszej glebi, kreujacej w naszych sercach produkt naszego jestestwa - strumienie bezwarunkowej milosci.

Czym są zdobycze codzienności w stosunku do tego, co posiadamy w naszej głębi? To, za czym gonimy, ku czemu skłaniają się nasze pragnienia jest wynikiem pożądania Ego, naszego wewnętrznego strażnika niepamięci, pilnującego bramy otwierającej dotarcie do prawdy. Ona jest w naszym wnętrzu i nie ma nic wspólnego z posiadaniem. Otwórz swoje serce na życie, rozejrzyj się, a znajdziesz tyle skarbów, że nie zdążysz się nimi nacieszyć. One ukoją wszystkie twoje zmysły największą rozkoszą i miłością, otworzą wrota do ziemskiego raju – czyż nie do tego zmierzamy?

Kocham życie. Nikt nie jest w stanie zrozumieć, czym ono jest, jak wielkim darem, otrzymanym dla samorealizacji, wewnętrznej emanacji miłości – w każdej życiowej sytuacji. Czym jest cierpienie, smutek, złość, sprzeciw, jeśli nie aktywatorem reakcji kontrujących – ukojenia, radości, pojednania czy aprobaty? To przekształcenie jest naszą drogą, jeżeli wejdziemy na tą ścieżkę, to idziemy prosto do Boga. Bóg jest wszędzie, to on prowadzi nas w całym naszym jestestwie. Bóg to Ty. Boskość, to życie. Każdemu z nas dane jest zakosztować jego elementów kształtujących miłość. Miłość do siebie, do bliźnich, do natury, przyrody, wszelkich istnień. Miłość do życia w połączeniu ze świadomością nieprzemijalności.