Doświadczenie Wzniesienia

10.10.2012 

Dziennik Wzniesieniowy,  Część 39

  

Od samego świtu wyczuwałam niepowtarzalność dzisiejszego dnia. Piękna data, dzień potężnego spływu energii, tak zwanej bramy energetycznej 10-10. Rozpierała mnie energia radosnej kreatywności. Na wszystko, co czytałam, co myślałam, reagowałam wysypem natychmiast realizowanych idei, które nie tylko mi się podobały, lecz  wprawiały wręcz w silną ekstazę. Niezwykle silna potrzeba komunikacji toruje mi nowe, okresowo zawieszone ścieżki. Pracuję przed południem na maksymalnych obrotach, bawię się w żartobliwe układanki myślowe na fejsbuku, śmieję się do łez. Rzuciłam oczy na zegar: 10.10 Znowu radość, cztery dziesiątki: data 10.10., godz. 10.10. W trwającej ekstazie złożyłam w tym momencie bardzo piękną deklarację Stwórcy, życzyłam Gaji pięknego okresu, z wdzięcznościa i pokorą dziękowałam za wszystko, za życie.   

W pewnym momencie, będąc totalnie aktywna i w realu, zaciągnęła fala jakiejś mi dotychczas nieznanej energii. To było tak, jakbym została wciągnięta w proces wzniesienia Ziemi, który się dokładnie w tym czasie dokonywał, to było bardzo uroczyste i czułam, ze Ziemia się zaczyna rozdzielać na 3D i wyżej. Mając to uczucie, przyglądałam sie jednocześnie  naturze wokół mnie, tej pięknej zieleni drzew i blękitowi nieba i myslałam, że tu jest tak pięknie.... Wtedy jakaś fala energii, jakies dotychczas mi nie znane oddziaływanie na moją świadomość, bardzo pozytywne zresztą, nakłoniło mnie do podjęcia decyzji, w której rzeczywistości chcę być.  Musiałam podjąć tą decyzje już! Wtedy dosłownie widzialam wszystko przez moment podwójnie, jeden obraz na żywo a drugi normalnie jak zahipnotyzowana, nie mająca wpływu na nic, świadoma, że nie mam na nic czasu, że muszę zrobić to w tu i teraz. Niesamowite. W tym momencie przypomniałam sobie, że jeśli powiem tak, to będę mogła 3 wymiar odwiedzać kiedy zechcę. Bez straty czasu powiedzialam zatem głośno: TAK.... nic więcej. Wtedy pojawiła się wizja na żywo. Miałam cały czas otwarte oczy.

Zobaczyłam siebie wznoszącą się, na dole obrazu silny czerwono-pomarańczowo-zółto-bialy ogień, tak jak by się moja przeszłość spalała, zamykając wielowcieleniowy pobyt na Ziemi. Mógł to być też obraz oczyszczania Ziemi. Ten ogień nie szalał, powoli sie zmniejszał aż zanikł, widziałam oddalającą się naszą błękitną planetę, trwałam w tym wznoszeniu gdzieś w kosmosie, mając jednocześnie wrażenie, że jestem na drugiej Ziemi.... Potem było jakby zamknięcie tego seansu... powrót do rzeczywistosci tu i teraz.  

Nigdy wcześniej nie doznałam takich stanów. Czy było to faktycznie wzniesienie Ziemi? Ten dzień był jednym z najcudowniejszych w moim życiu.